RSS Feed

Author Archives: Remitha Satheesh

Run. Hide. Fight.

No photo description available.

Run. Hide. Fight. That is something no parent wishes to see in the subject line of an email from their child’s school. But that is exactly what parents of children who went to UNC Charlotte saw on Tuesday evening. An active shooter was on campus and everyone was being warned. It took me a while to register what was actually happening or maybe I was just in denial. But when it finally sunk in, it felt like someone had taken a sledgehammer to my heart. Read the rest of this entry

Advertisements

Amma

sari

“Take my saris,” you plead,

“I no longer wear these.”

But I always refuse. Read the rest of this entry

I Promise You This is Not Sentimental

Yesterday at the dinner table.

It’s September 21st. It’s already the 22nd back home. I am reminiscing about that terrible night 19 years ago. The night since when a phone call from India always made me assume the worst. Because that night a phone call did convey the worst. My father was no more. Read the rest of this entry

Words

p1b68gjg0muff1rn526m1hnu53o3
PC: www.proprofs.com

Sometimes, while reading a book, you come across a line and you can go no further. It doesn’t matter if you were in the thick of things, it doesn’t matter if some great mystery that had you in its clutches since page one is about to be revealed with the turn of a page. Nothing matters. Except that line. You simply cannot turn the page or read a single word further. Read the rest of this entry

A Sweet and Spicy Love Story a.k.a Appam and Mutton Curry

(All images courtesy Bhairavi Remitha)

There she sat, in all her demure softness; decked in a pristine white bodice while her frilly, lacy golden brown skirt billowed around her in scalloped perfection. She sat waiting, waiting for her beloved, shooting coy glances towards him. Read the rest of this entry

Remember When?

Back in the days
The first leaves of our notebooks
Were free of writing,
Save for our names and grades. Read the rest of this entry

വെറുതെ ഒരു പൈങ്കിളിക്കവിത 

ഏയ്…
നമുക്ക് വീണ്ടും
അവിടം വരെ ഒന്ന് പോയാലോ?
കാലമെപ്പോഴോ നമ്മളിൽ നിന്ന്
കട്ടെടുത്ത ആ സ്വപ്നത്തിലേക്ക്,
വെറുതെ…
വീണ്ടും ആ മാവിന്റെ ചോട്ടിലിരിക്കാം;
ഇലകളിൽനിന്നിറ്റു വീഴുന്ന;
മഴത്തുള്ളിയിൽ നനയാം,
വെറുതെ…
ആ വിദൂരതയിലോട്ടു കണ്ണും നട്ട്,
ഒന്നും മിണ്ടാതെ,
ഒന്നും പറയാതെ,
വെറുതെ ഇരിക്കാം.
അല്ലെങ്കിൽ
ഒരിക്കലും വരാത്തൊരു
ഭാവിയെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കാം;
ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
ഭൂതകാലം അയവിറക്കാം;
അതൊന്നുമല്ലെങ്കിൽ,
വെറുതെ
ആ പുഴയിലങ്ങനെ കാലും നനച്ച് നടക്കാം;
നിനക്ക് വിരോധമില്ലെങ്കിൽ കൈ കോർക്കാം;
ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും ആകാം.
ആ തണുത്ത കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ
നിന്റെ മാറോടെന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കാം.
വെറുതെ…